Naar de kermis
TerugNaar de kermis
Naar de kermis
Het is maandagavond, Johan moet voor zijn werk nog even een rondje over de kermis. Laten we mee gaan, opperde ik. Dat is goed voor Doodle.
Ja, je moet er wat voor over hebben als je een hond in opleiding hebt. Je zou me anders nooit op de kermis vinden, maar nu gaan we ook nog de attracties zoeken die de meeste flitslichten hebben en een hoop lawaai maken. Kijken of Doodle het een beetje hebben kan.
We doen hem zijn dekje om en gaan op pad! Er is één ding op de kermis die heel lastig is en dat is de hoeveelheid eten die er op de grond ligt. Daar moeten we heel alert op zijn. Want dat mag hij eigenlijk niet scoren. Dan moeten we even een mini blokje om. Want als hij wel bingo heeft, zal hij het blijven proberen. We leggen de lat wat betreft het klikken niet zo hoog. Als hij even op mij let of zich super relaxed gedraagt ondanks dat het een onrustige situatie om hem heen is, krijgt hij zeker een klik. We beginnen, daar waar we de auto neer hebben gezet. Johan gaat bij de meeste exploitanten even een praatje maken, Doodle, Jorrit en ik wachten dan tot hij weer zo ver is. Zo voorkom je ook dat hij veel te veel loopt in een korte tijd.
Her en der krijg ik opmerkingen om me heen, dat het wel heel zielig is dat je je hond mee neemt naar de kermis. Maar bij ons is het eigenlijk andersom. De hond neemt mij mee naar de kermis. Ze moesten eens weten. Hihi.
Op een gegeven moment gaan we richting de botsauto’s. Wat ben ik toch trots om hem. Wat doet hij het goed. Overal gaat hij rustig naast mij zitten en regelmatig ook liggen als het hem te lang duurt. Op het midden pleintje bij de botsauto’s staat een boksbal. Dit is het enige waar hij enorm van schrok, maar ook weer snel herstelde. Wat een kanjer….zo’n hard geluid, niet wetend waar het vandaan komt en toch zo snel weer rustig verder gaan. Het is denk ik de onverwachte knal die ineens uit het niets komt. Logisch dat je daar van schrikt, het is zelfs goed dat hij daarvan schrikt….als hij maar weer vlot kan herstellen!
Overal op de kermis hebben ze van die ijzeren platen om de attractie in te gaan. Laten we daar ook even met Doodle overheen proberen te lopen. Dat is weer een hele andere ondergrond als gras of stenen. In het begin was het behoorlijk spannend, maar lang leve de clicker, elke stap in de goeie richting een klik en uiteindelijk ging hij er zelf op. Hij ging zelfs even liggen. Zo kan je het met elkaar combineren.
We zijn een hele tijd op de kermis geweest. Hebben overal gekeken en vooral geoefend. Bij het trappenhuis zeiden ze zelfs dat hij ook wel daarin mocht oefenen. Nou…..ik vind het bezoek aan de kermis wel genoeg en ik denk dat Doodle dat wel met mij eens is in deze situatie. Lekker dat we zoveel medewerking krijgen. Handig dat Johan marktmeester is op deze kermis, je hebt toch de nodige voorrang die erg handig is.
Aan het eind van de kermis, draaierig en slechthorend van alle lawaai gaan we nog even een suikerspin halen. Die heb ik wel verdiend vond ik zelf!
Johan moest nog naar één exploitant en toen wij stonden te wachten kwamen er 3 jongens aan. Eén van die jongens zag Doodle en kroop bijna in hem. Mmmm, moet ik nou zeggen dat je niet aan hem mag komen? Als het aan het begin gebeurde had ik er wel wat van gezegd, maar Doodle heeft het zo goed gedaan vanavond. Hij was zo blij met de aandacht van deze jongen. Dus ik liet het gewoon gaan. Eén van die andere jongens zei zachtjes, toen deze jongen al bijna op de grond lag, dat hij wat op zijn rug had staan. Ik zei hem dat het goed was….. De jongens wilden wel graag weten waarom hij dit dekje om had en hoe het allemaal ging met hem. Hoe kan je die hond nou wat leren als je zelf niet blind bent? Loop je de hele dag met je ogen dicht? Zo zie je maar dat men zich er weinig tot niks bij kan voorstellen wat je als puppywalker doet. Er is nog veel onduidelijkheid, waardoor er nog veel onbegrip is en deze honden in opleiding te vaak geweigerd worden. Ook worden ze ondanks hun dekje te pas en te onpas aangehaald. Ik geef toe, Doodle heeft ook wel een heel hoog knuffelgehalte……maar toch……het is zo belangrijk dat hij af en toe, zeker wanneer hij aan het werk is geen extra aandacht kan gebruiken. Als hij later groot is en blindegeleide en/of hulphond is, moet hij ook volledig gaan voor zijn baasje en niet oog hebben voor alles om hem heen. Vandaar!
Hier op de kermis hebben wij weer heel goed kunnen oefenen. Exploitanten en de mensen die op de kermis liepen hebben ons hier weer goed bij geholpen. En die laatste super gemeende en warme knuffel van die kermisganger…..die had Doodle dubbel en dwars verdiend. En ik heb genoten van mijn heerlijke zoete suikerspin.
Tot gauw,
Doodle en Manon
Terug